Senotainiaza

Senotainiaza (inwazja muchy Senotainia) — Senotainiasis. Jest chorobą inwazyjną pszczół lotnych, którą wywołują larwy muchy Senotairtia tricuspis pasożytujące w tułowiu i odwłoku pszczół. Zarażone pszczoły padają po 27 dniach. Nasilenie choroby przypada na lipiec i sierpień. Wtedy bowiem pojawiają się masowo zapłodnione samice S. tricuspis. Senotainiaza występuje we Francji, Italii, Ameryce, Ukrainie i na wschodzie Polski. Opisał ją po raz pierwszy w 1924 r. Agnelloz-Nikoud. Etiologia. Senotainia tricuspis (rząd Diptera, rodzina Tachinidae) ma długość 6÷8 mm. Ciało owada zabarwione na kolor szarozielonkawy pokrywają gęste włoski. Przednia część głowy między oczami oraz czułki są żółte. W pasiece spotyka się zapłodnione samice, które usadawiają się na ścianach i daszkach uli i czatują na wylatujące pszczoły. Samica napada na lecącą pszczołę i składa żywe larwy na błonie łączącej głowę z tułowiem. Larwy o długości 0,17 X 0,7 mm, o wyraźnie zaznaczonej segmentacji zewnętrznej, przegryzają błonę między- segmentalną, wnikają do hemolimfy i z jej prądem są przenoszone do tułowia i odwłoka gospodarza. Larwy rozwijają się i odżywiają kosztem organizmu pszczoły. Dopiero po padnięciu pszczoły wnikają one do mięśni tułowia, a następnie do narządów wewnętrznych odwłoka, gdzie żerują. Po 6÷11 dniach larwa opuszcza martwą pszczołę i przechodzi przepoczwarzenie w ziemi. Cykl rozwojowy pasożyta trwa 15÷33 dni. Muchy zimują w ziemi w stadium poczwarki. Patogeneza. Larwy S. tricuspis odżywiają się hemolimfą, co prowadzi do osłabienia, utraty zdolności lotnych i padania pszczół. Przebieg i objawy choroby. Chorują wyłącznie pszczoły lotne. Nasilenie inwazji występuje w drugiej połowie lata, zwłaszcza po zimnych i deszczowych dniach, które utrudniają loty pszczół. Usposabiająco do występowania choroby wpływa usytuowanie pasiek na terenach nasłonecznionych. Chore pszczoły tracą zdolności lotne, pełzają przed ulem i, szybko padają. Tułów i odwłok martwych pszczół wypełniają larwy S. tricuspis, W ZSRR opisano przypadki porażenia 70÷80% pszczół i masowe zamieranie całych rodzin. Rozpoznanie. Opiera się na stwierdzeniu w pasiekach obecności much S. tricuspis oraż wykazaniu podczas sekcji parazytologicznej żerujących larw w tułowiu i odwłoku pszczół. Zapobieganie i zwalczanie choroby. Polega ono na malowaniu na biało daszków uli krochmalem z dodatkiem kontaktowych środków owadobójczych. Martwe pszczoły porażone przez pasożyty należy zakopać na głębokość co najmniej 20 cm. Leczenia brak.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *